دریای آرام، ناخدای قهرمان نمی‌سازد!

 پیشرفت دریاپایه هرمزگان، همان‌طور که در دل خلیج فارس و در کرانه تنگه راهبردی هرمز می‌درخشد، باید به سمتی پیش برود که کشتی‌های توسعه‌اش در دریای طوفانی و پرهیاهو به حرکت درآید. به راستی، در این استان استراتژیک که از امکانات ژئوپولیتیکی و منابع دریایی بیکران برخوردار است، آیا همچنان باید در دل دریای آرام به بادبان‌های محافظه‌کارانه تکیه کرد؟ آیا نمی‌بینیم که «دریای آرام ناخدای قهرمان نمی‌سازد»؟ در شرایط بحرانی امروز، هرمزگان نه به یک ناخدای محتاط بلکه به یک ناخدای جسور نیاز دارد که بتواند در دل طوفان‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، کشتی توسعه را به سوی افق‌های روشن هدایت کند. 

تاثیر سوء پدیده قاچاق در نظام آموزشی هرمزگان

جهان میان جنگ، تحریم و فناوری

سال ۲۰۲۵ به‌عنوان یکی از پرآشوب‌ترین مقاطع تاریخ معاصر، در حافظه جهانیان باقی خواهد ماند. این سال نه تنها پایان یک دوره بلکه آغاز مرحله‌ای تازه از بازآرایی نظم بین‌الملل بود؛ مرحله‌ای که در آن بحران‌های سیاسی، اقتصادی، نظامی و اقلیمی در هم تنیدند و تصویری از جهانی شکننده و ناپایدار را پیش چشم ناظران قرار دادند. بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید، به‌مثابه ماشه‌ای بود که قواعد بازی جهانی را دگرگون کرد. فرمان‌های اجرایی او علیه بوروکراسی فدرال و آغاز جنگ تجاری جدید با کانادا، مکزیک و چین، شریان‌های تجارت جهانی را به لرزه درآورد و بار دیگر نشان داد که اقتصاد بین‌الملل تا چه اندازه در برابر تصمیمات سیاسی آسیب‌پذیر است. این رویکرد، در کنار احیای سیاست فشار حداکثری علیه ایران، دیپلماسی خاورمیانه را به نقطه جوش رساند و زمینه‌ساز یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های نظامی-سیاسی در سال‌های اخیر شد.

در رثای «صالح آتون»

چرخه معیوب افزایش دستمزد در بودجه

همت ساخت هرمزگانی تاب‌آور در بحران

با توجه به وقایع اخیر مرتبط با سیلاب در شهرستان سیریک و به ویژه روستای مهرگی، لازم می‌دانم، ضمن قدردانی از تلاش‌های صورت گرفته، نکاتی را به منظور تحلیل، تقدیر و ارائه پیشنهاد برای ارتقای مدیریت بحران آینده بیان کنم. لازم به تقدیر است که ستاد بحران استان در اطلاع‌رسانی و ابلاغ هشدارهای لازم در موعد مقرر قبل از وقوع بحران، بسیار خوب و مسئولانه عمل کرد و این هشدارهای قرمز به‌درستی و با حساسیت لازم برای تمامی شهرستان‌ها از جمله سیریک صادر شد.

بهرام بیضایی؛ ایستاده در تاریخ حتی دور از صحنه

بهرام بیضایی از آن نام‌هایی است که حذف نمی‌شود؛ فقط جابه‌جا می‌شود. اگر صحنه و پرده از او دریغ شد، تاریخ ناچار شد او را در خود ثبت کند. او نه محصولِ زمانه‌ی خویش، که معترضِ آن بود؛ هنرمندی که به‌جای همدستی با فراموشی، به حافظه‌ی جمعی پناه برد و آن را وسعت داد.

بهرام بیضایی؛ تمثیل یک سرنوشت