22

شهریور

1405

آمار مطالعه شما
  • در این صفحه ۰ ثانیه
  • مجموع مطالعه ۰ ثانیه
مهمان
img

فرهنگی و هنری

07 شهریور 1405 07:33 185 بازدید 0 کامنت

برگزاری کنسرت در سال‌های گذشته برای بخشی از جامعه یکی از معدود فرصت‌های تفریح سالم و ایجاد نشاط اجتماعی بوده است؛ اما افزایش هزینه‌های زندگی از یک سو و رشد هزینه‌های تولید و اجرای برنامه‌های موسیقی از سوی دیگر، این صنعت را با چالش جدی مواجه کرده است.کیومرث مرادی، با اشاره به شرایط امروز بازار موسیقی اظهار کرد: دیگر اولویت مردم، چه در بندرعباس و چه در بسیاری از شهرهای کشور، کنسرت نیست. مردم امروز با هزینه‌های سنگین زندگی مواجه هستند و طبیعی است که وقتی مجبور باشند بین هزینه‌های ضروری زندگی و یک برنامه تفریحی انتخاب کنند، بسیاری از آنها کنسرت را از سبد هزینه‌های خود حذف کنند. وی افزود: این موضوع فقط به یک شهر یا استان محدود نمی‌شود و طبق مشاهدات فعالان این حوزه، میزان استقبال از کنسرت‌ها در بسیاری از شهرها نسبت به گذشته کاهش پیدا کرده است. وقتی قدرت خرید مردم پایین می‌آید، نخستین اتفاقی که در حوزه فرهنگ و سرگرمی رخ می‌دهد، کاهش تقاضا برای برنامه‌هایی است که هزینه بیشتری برای خانواده‌ها دارد.مرادی ادامه داد: در چنین شرایطی تهیه‌کننده هم نمی‌تواند برای جبران کاهش فروش، قیمت بلیت را به شکل قابل توجهی افزایش دهد؛ چون افزایش قیمت بلیت به معنای حذف تعداد بیشتری از مردم از مخاطبان کنسرت است. بنابراین تهیه‌کننده از یک طرف با کاهش قدرت خرید مردم مواجه است و از طرف دیگر با افزایش شدید هزینه‌های تولید.

افزایش چندبرابری هزینه سالن‌ها

مدیرعامل شرکت هنرمندان خاک جنوب یکی از مهم‌ترین مشکلات موجود را افزایش هزینه سالن‌های برگزاری کنسرت عنوان کرد و گفت: هزینه سالن‌ها در سال‌های اخیر چند برابر شده است. نکته اینجاست که برخی سالن‌ها با ارشاد یا دیگر دستگاه‌ها قراردادهایی دارند، اما هزینه‌ای که برای تهیه‌کننده در نظر گرفته می‌شود با شرایط روز افزایش پیدا کرده و در مواردی چند برابر شده است.وی افزود: وقتی یک سالن برای تهیه‌کننده هزینه سنگینی ایجاد می‌کند، این هزینه به همراه هزینه خواننده، مدیر برنامه، پرواز، هتل، تجهیزات، تبلیغات، عوامل اجرایی و سایر موارد روی دوش تهیه‌کننده قرار می‌گیرد. در نهایت تهیه‌کننده باید همه این هزینه‌ها را پیش از برگزاری یا از محل فروش بلیت تأمین کند؛ در حالی که هیچ تضمینی برای فروش کامل سالن وجود ندارد. مرادی با اشاره به ساختار برخی قراردادهای موجود در حوزه موسیقی گفت: در بعضی قراردادها دستمزد خواننده و مدیر برنامه به صورت درصدی از فروش تعیین می‌شود و این سهم گاهی تا ۵۵ یا حتی ۶۰ درصد فروش سالن می‌رسد. از سوی دیگر، در برخی مدل‌های همکاری، بخش قابل توجهی از ظرفیت سالن برای تهیه‌کننده تعهد مالی ایجاد می‌کند و این یعنی حتی اگر بلیت‌ها به فروش نرود، تهیه‌کننده باید هزینه مشخصی را پرداخت کند.وی تأکید کرد: این مدل، ریسک را تقریباً به صورت کامل متوجه تهیه‌کننده می‌کند. اگر سالن پر شود، همه سهم خودشان را دریافت می‌کنند و اگر فروش پایین باشد، باز هم تهیه‌کننده باید پاسخگوی هزینه‌ها باشد. بنابراین باید پرسید در این زنجیره اقتصادی، سهم ریسک چه کسانی است؟

تهیه‌کننده؛ حلقه‌ای که همه از او انتظار دارند

مرادی گفت: تهیه‌کننده امروز باید از همه طرف هزینه پرداخت کند. باید پول خواننده و مدیر برنامه را بدهد، سالن را اجاره کند، هزینه پرواز و هتل را بپردازد، تجهیزات بیاورد، تبلیغات انجام دهد، دستمزد عوامل اجرایی را تأمین کند و در نهایت بلیت را با قیمتی بفروشد که مردم توان خرید داشته باشند.وی افزود: از تهیه‌کننده انتظار می‌رود برای مردم حال خوب ایجاد کند، برنامه فرهنگی برگزار کند، اشتغال ایجاد کند و حتی در مواردی آمار و کارنامه فرهنگی برای مجموعه‌های مختلف به وجود بیاورد؛ اما وقتی پای حمایت واقعی از تهیه‌کننده به میان می‌آید، بسیاری از مجموعه‌ها کنار می‌روند.مدیرعامل شرکت هنرمندان خاک جنوب ادامه داد: در شهرستان‌ها نیز شرایط سخت‌تر است. تهیه‌کننده محلی باید تیم اجرایی خودش را تشکیل دهد، امکانات مورد نیاز را فراهم کند و تمام ریسک مالی برنامه را بپذیرد. در عین حال، گاهی با درخواست بلیت مهمان از سوی ادارات و دستگاه‌های مختلف مواجه می‌شود.مرادی تصریح کرد: از ارشاد گرفته تا دیگر ارگان‌ها، ممکن است درخواست بلیت مهمان وجود داشته باشد، اما کمتر کسی از خود می‌پرسد هزینه این بلیت از کجا تأمین می‌شود؟ تهیه‌کننده که بودجه دولتی ندارد. تمام سرمایه‌گذاری را از جیب خودش انجام می‌دهد و اگر برنامه با شکست مالی مواجه شود، کسی در ضرر او شریک نیست.

مدیران برنامه فقط سهم خود را می‌خواهند؟

وی با انتقاد از وضعیت همکاری برخی مدیران برنامه و مؤسسات هنری با تهیه‌کنندگان شهرستانی گفت: انتظار ما این است که مدیران مؤسسات و مدیران برنامه خوانندگان در کنار تهیه‌کننده و تیم اجرایی شهرستان باشند و در موفقیت برنامه شریک باشند؛ اما متأسفانه در بسیاری از موارد، سهم و دستمزد مشخص است و مسئولیت و ریسک اصلی بر عهده تهیه‌کننده باقی می‌ماند.مرادی افزود: وقتی قرار است درصد قابل توجهی از فروش به آرتیست و مدیر برنامه اختصاص پیدا کند، باید در زمان کاهش فروش هم بخشی از ریسک پذیرفته شود. نمی‌شود در زمان فروش خوب، همه از درآمد سهم ببرند، اما در زمان ضرر، تهیه‌کننده تنها بماند.

نوازنده‌ای که سازش را می‌فروشد

مدیرعامل شرکت هنرمندان خاک جنوب با اشاره به پیامدهای ادامه این وضعیت بر جامعه موسیقی گفت: وقتی فعالیت در یک حوزه اقتصادی توجیه نداشته باشد، فعالان آن به تدریج از آن خارج می‌شوند. امروز بسیاری از تهیه‌کنندگان در سراسر کشور فعالیت خود را کاهش داده‌اند یا سراغ شغل‌های دیگری رفته‌اند.وی ادامه داد: وضعیت نوازندگان نیز نگران‌کننده است. برخی نوازندگان برای تأمین معاش خود به شغل‌های دیگری روی آورده‌اند و حتی مواردی وجود دارد که نوازنده ساز خودش را فروخته است. وقتی نوازنده نتواند از هنر خود درآمد داشته باشد، طبیعی است که به دنبال شغل دیگری برود.مرادی گفت: این موضوع فقط به خواننده و نوازنده محدود نمی‌شود. صدابردار، نورپرداز، تصویربردار، عکاس، نیروهای اجرایی، نیروهای سالن، طراحان، تبلیغات و ده‌ها شغل دیگر به صنعت موسیقی زنده وابسته هستند. با تعطیلی کنسرت‌ها، یک زنجیره بزرگ شغلی آسیب می‌بیند.

چرا هنرمند بومی دیده نمی‌شود؟

مرادی بخش دیگری از صحبت‌های خود را به نحوه هزینه‌کرد بودجه‌های فرهنگی در شهرها اختصاص داد و اظهار کرد: یکی از موضوعاتی که باید جدی مورد توجه قرار بگیرد، سهم هنرمندان بومی از برنامه‌های فرهنگی و هنری شهرهاست.وی گفت: شهرداری‌ها و دستگاه‌های مختلف از مردم عوارض و منابع عمومی دریافت می‌کنند و بخشی از این منابع برای برنامه‌های فرهنگی هزینه می‌شود. سؤال ما این است که چرا در بسیاری از این برنامه‌ها، هنرمندان بومی کمتر دیده می‌شوند؟

وی افزود: وقتی یک برنامه فرهنگی قرار است با پول مردم برگزار شود، منطقی است که در کنار دعوت از هنرمندان مطرح کشور، سهم مشخصی نیز برای هنرمندان همان شهر و استان در نظر گرفته شود. این موضوع هم به اقتصاد هنرمندان بومی کمک می‌کند و هم باعث رشد و دیده شدن استعدادهای محلی می‌شود.مرادی با اشاره به هزینه‌های برخی برنامه‌های مناسبتی و افتتاحیه‌ها گفت: هزینه‌های سنگین این برنامه‌ها اگر قرار است از منابع عمومی پرداخت شود، می‌تواند بخشی از آن صرف ایجاد زیرساخت‌های فرهنگی و هنری شود؛ مثلاً سالن مناسب، تجهیزات، حمایت از گروه‌های موسیقی و یا ایجاد فرصت اجرا برای هنرمندان بومی.

۵۰ میلیون برای هنرمند بومی زیاد است، ۵۰۰ میلیون برای خواننده ملی منطقی؟

مرادی در ادامه گفت: یک سؤال جدی وجود دارد؛ چرا گاهی برای یک هنرمند بومی پرداخت ۵۰ میلیون تومان زیاد تلقی می‌شود، اما پرداخت ۵۰۰ میلیون تومان برای یک خواننده ملی منطقی به نظر می‌رسد؟ اگر این پول از منابع عمومی و عوارض مردم پرداخت می‌شود، باید معیار مشخصی برای انتخاب هنرمند و میزان هزینه وجود داشته باشد.وی افزود: حمایت از هنرمند بومی به معنای حذف هنرمند ملی نیست. حرف ما این است که چرا ظرفیت‌های استان و شهر نادیده گرفته می‌شود؟ چرا برای یک هنرمند بومی که سال‌ها در همین منطقه فعالیت کرده و مالیات، هزینه زندگی و مشکلات همین جامعه را تحمل کرده، فرصت کمتری ایجاد می‌شود؟

جای مشاور هنری در مدیریت شهری خالی است

مدیرعامل شرکت هنرمندان خاک جنوب همچنین نبود مشاوران تخصصی حوزه هنر در برخی مجموعه‌های مدیریت شهری را مورد انتقاد قرار داد و گفت: وقتی مشاور هنری متخصص در شهرداری یا شورای شهر حضور نداشته باشد، تصمیم‌گیری درباره مسائل فرهنگی ممکن است بدون شناخت واقعی از ظرفیت‌ها و مشکلات این حوزه انجام شود.

مرادی تأکید کرد: فرهنگ و هنر نیازمند برنامه‌ریزی و نگاه تخصصی است. نمی‌توان صرفاً در مناسبت‌ها بودجه‌ای اختصاص داد و یک برنامه برگزار کرد و بعد تصور کرد که کار فرهنگی انجام شده است. باید برای فرهنگ و هنر شهر برنامه بلندمدت داشت.وی افزود: اگر قرار است هزینه شود، بهتر است بخشی از این منابع صرف ساختن زیرساخت شود تا در سال‌های بعد نیز مردم و هنرمندان از آن استفاده کنند.

نشاط اجتماعی فقط با شعار ایجاد نمی‌شود

مرادی با اشاره به نقش کنسرت‌ها در ایجاد نشاط اجتماعی گفت: سال‌ها هزاران جوان در سالن‌های کنسرت حضور پیدا می‌کردند و برای چند ساعت در یک فضای قانونی و سالم موسیقی گوش می‌دادند و شادی می‌کردند. خود مدیران و مسئولان نیز بارها درباره نقش برنامه‌های فرهنگی و هنری در افزایش نشاط اجتماعی و کاهش برخی ناهنجاری‌ها صحبت کرده‌اند.

وی افزود: اگر این فضا از بین برود، باید برای جایگزین آن نیز برنامه داشت. نمی‌توان از یک طرف درباره ضرورت نشاط اجتماعی صحبت کرد و از طرف دیگر با افزایش هزینه‌ها و نبود حمایت، شرایطی ایجاد کرد که تهیه‌کننده دیگر توان برگزاری برنامه نداشته باشد.

«دیگر از کسی توقعی نداریم»

مرادی در بخش دیگری از سخنان خود گفت: فعالان موسیقی در این سال‌ها یاد گرفته‌اند که نباید از بسیاری از دستگاه‌ها و مسئولان توقع زیادی داشته باشند. اما انتظار داریم حداقل شرایطی ایجاد شود که هنرمند و تهیه‌کننده‌ای که با سرمایه شخصی برای مردم برنامه برگزار می‌کند، مانع و هزینه اضافی پیش روی خود نبیند.وی ادامه داد: ما با سرمایه خودمان کنسرت برگزار می‌کنیم، برای مردم برنامه فرهنگی ایجاد می‌کنیم، برای عوامل مختلف اشتغال به وجود می‌آوریم، اما زمانی که شرایط اقتصادی سخت می‌شود، به جای اینکه دست هنرمند بومی گرفته شود، گاهی شاهد هزینه‌های سنگین برای برنامه‌هایی هستیم که از خارج استان می‌آیند.مرادی گفت: این نگاه باعث می‌شود هنرمند بومی احساس کند در شهر و استان خودش غریبه است. در حالی که اگر امروز شرایط برای فعالیت هنرمندان بومی فراهم نشود، فردا همین ظرفیت‌ها دیگر وجود نخواهد داشت.

هشدار درباره خاموش شدن چراغ موسیقی

مدیرعامل شرکت هنرمندان خاک جنوب در پایان هشدار داد: اگر این روند ادامه پیدا کند، خیلی زود بخش مهمی از موسیقی زنده از بین می‌رود.

تهیه‌کننده دیگر حاضر نیست سرمایه خود را وارد کاری کند که ریسک آن بسیار بالا و سود آن ناچیز یا حتی منفی است.وی خاطرنشان کرد: مسئله فقط «کنسرت» نیست؛ مسئله اقتصاد یک صنعت و زندگی تعداد زیادی از فعالان فرهنگی و هنری است.

وقتی تهیه‌کننده کنار برود، نوازنده بیکار می‌شود، عوامل اجرایی کار خود را از دست می‌دهند و در نهایت مخاطب هم از یک فرصت قانونی برای تفریح و نشاط محروم می‌شود.

مرادی در پایان گفت: اگر امروز برای اصلاح این چرخه تصمیم جدی گرفته نشود، ممکن است فردا دیگر کنسرتی باقی نمانده باشد که درباره هزینه بلیت یا میزان استقبال آن صحبت کنیم. آن روز شاید چراغ موسیقی زنده خاموش شده باشد و روشن کردن دوباره آن بسیار سخت‌تر از حفظ کردنش باشد.

روزنامه صبح ساحل

به این مطلب امتیاز دهید:

هنوز امتیازی ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید!
دیدگاه ها (0)
img
تبلیغ تبلیغ
خـبر فوری:

هشدار نارنجی برای ارتفاعات هرمزگان؛ بشاگرد در خطر سیلاب

آگهی:
دبستان دخترانه غیر دولتی پرسشگران خلاق

دبستان دخترانه غیر دولتی پرسشگران خلاق

بپرس!